.........* διαδρομές στις Ελληνικές πόλεις * με ειδήσεις, ρεπορτάζ & σχόλια * ...με φόντο τους Ελληνικούς δρόμους... μιας άλλης εποχής που κατέστρεψαν οι εργολάβοι με την συμβολή των συντηρητικών κυβερνήσεων...στο όνομα της "ανάπτυξης" (βλέπε υπέρ-κέρδη);"

Οι περισσότεροι από εμάς δεν ζούμε τα όνειρά μας, επειδή ζούμε τους φόβους μας

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Στα 83 του χρόνια έμεινε στο δρόμο μαζί με το σκύλο του



Σήμερα το πρωί έκαναν έξωση στο Κο Αρενιώτη Νίκο, στα 83 του χρόνια έμεινε στο δρόμο μαζί με το σκύλο του.
Γι αυτό οποίος μπορεί να βοηθήσει με όποιο τρόπο μπορεί έστω και με μια κοινοποίηση, βρίσκετε στον Άγιο Αρτέμη στη Πλατεία Πλυτά Τηλ 6971-709461




Μαρία Ιωάννης Αφοξενίδου-Αλεξανδράκη
.....δεν θα ειχε χρηματα να πληρωσει το νοικι...το αυτονοητο της μαυρης εποχης που μας ελαχε να ζουμε κ να πεθαινουμε χιλιες φορες τη μερα....
 εχει τηλεφωνο κινητο, επικοινωνησε να βοηθησεις οπως εχεις δυνατοτητα...αλλος με χρηματα, αλλος με τροφιμα ,αλλος παρεχοντας στεγη εστω για ενα διαστημα ...με οποιον τροπο μπορει ο καθενας μας ..

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Κ. Λουλές – Χ. Φλωράκης: «Aχώριστο δίδυμο» στο Κόμμα και στις φυλακές...


Δημήτρης Κ. Τζανακάκης
ΡΕΘΥΜΝΟ
Στη φωτογραφία: Χαρίλαος, Γκρόζος και Κώστας Λουλές σε στιγμές κεφιού

Κ. Λουλές – Χ. Φλωράκης: 
«Aχώριστο δίδυμο» στο Κόμμα και στις φυλακές...

Στις 28 του Γενάρη 1988 έφυγε από τη ζωή ο αγωνιστής Κώστας Λουλές, βουλευτής του ΚΚΕ και στέλεχος του Κόμματος, που πέρασε συνολικά 28 χρόνια στις φυλακές και σε τόπους εξορίας, καθώς και δώδεκα στην παρανομία και στην αναγκαστική υπερορία.
Ο θρυλικός «μπαρμπα-Κώστας» όπως τον αποκαλούσαν διατηρούσε στενούς συντροφικούς – φιλικούς δεσμούς με τον επίτιμο Πρόεδρο του ΚΚΕ Χαρίλαο Φλωράκη, τον «Χαριλιό», όπως τον αποκαλούσε ο μπαρμπα-Κώστας. Από το βιβλίο της Νίτσας Λουλέ – Θεοδωράκη «Χαρίλαος Φλωράκης» (εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1995), τα αποσπάσματα που ακολουθούν.

* * *
Η 6η Ολομέλεια του Κόμματος γίνεται στην Αλβανία και ο Χαρίλαος παίρνει μέρος τούτη τη φορά σαν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Με επικεφαλής τον Κολιγιάννη, μεταφέρεται με μια ομάδα ανταρτών στο Πότι της Κριμαίας. Τα βουνά και οι μάχες έμειναν πίσω. Για τους Έλληνες κομμουνιστές στην προσφυγιά, Σοβιετική Ένωση, Ρουμανία, Τσεχοσλοβακία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ανατολική Γερμανία, αρχίζει, ένας νέος αγώνας στις νέες συνθήκες, μόρφωση, συμβολή στην οικονομία του σοσιαλισμού κλπ. Στη μακρινή Τασκένδη πηγαίνει ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων. Εκεί καταλήγει και η ομάδα του Χαρίλαου. Στην Τέταρτη Πολιτεία. Οι περισσότεροι βρίσκουν δουλειά σε εργοστάσιο που φτιάχνει καλώδια. Γύρω του κτισμένες στη σειρά εργατικές κατοικίες. Βολεύονται, όπως μπορούν στα διαμερίσματα που τους δίνουν. Ο Χαρίλαος μοιράζεται ένα δωμάτιο με τον μπαρμπα-Κώστα Λουλέ. Έτσι, η γνωριμία των δυο αντρών, που ξεκίνησε το ’45 σε κάποιο αχτίφ, γίνεται φιλία που κρατά μια ολόκληρη ζωή. «Ο Χαριλιός» έλεγε ο πατέρας μου και γέμιζαν τα μάτια του αγάπη. «Το αχώριστο δίδυμο» τους αποκαλούσαν στο Κόμμα και στις φυλακές.

«Ο σύντροφος Κώστας ήταν πολιτικός επίτροπος στη σχολή αξιωματικών. Βλεπόμαστε σε όλη τη διάρκεια του πολέμου για δουλειά. Στην Τασκένδη είχαμε χρόνο να μιλάμε και να γνωριστούμε καλύτερα. Όταν γυρίζαμε σπίτι τα βράδια παίζαμε σκάκι και μαθαίναμε ρωσικά. Λίγους μήνες όμως κράτησε αυτό. Το ’50 έφυγα για τη Μόσχα και ο Κώστας πήρε «μετάθεση» για τη Ρουμανία. Βρισκόμαστε στο Βουκουρέστι, όποτε είχαμε ολομέλεια».

* * *
Φθινόπωρο ’85. Κυριακή πρωί. Ο κινηματογράφος ΑΤΤΙΚΟΝ γεμάτος. Ουρά ο κόσμος περιμένει μάταια για ένα εισιτήριο. Πρεμιέρα στο έργο του Παντελή Βούλγαρη «Πέτρινα χρόνια». Θέμα του η αληθινή ιστορία ενός ζευγαριού, της Ελένης και του Μπάμπη. Από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας ο μικρός τους γιος, ο Μιλτιάδης, που γεννιέται στη φυλακή και γίνεται, αργότερα κουμπάρος των γονιών του μέσα στη φυλακή. Χρόνια πριν ο Παντελής Βούλγαρης κάνει την ταινία, όταν ο Μιλτιάδης ήταν επτά ετών κι έπρεπε να πάει, στο σχολείο, με τη δικτατορία απειλή πάνω από τα κεφάλια μας, έγινα ένα απόγευμα νονά του. Τον βαφτίσαμε στον Άγιο Δημήτριο, στους Αμπελόκηπους, με λίγους καλεσμένους, χωρίς τους γονείς, αφού και οι δυο βρίσκονταν στις φυλακές.
Πήγαμε όλοι, σε τούτη την πρεμιέρα. Και το έργο το είδαμε δυο και τρεις φορές. Και κάθε φορά τα δάκρυα κυλούσαν ποτάμι από τα μάτια μας. Γιατί ήταν σαν να ζούσαμε όλοι μαζί από την αρχή εκείνα τα πέτρινα χρόνια.
Ο Χαρίλαος, ο πατέρας, όλη η παλιά φουρνιά είναι παρόντες. Με μάτια κόκκινα από το κλάμα, γυρίσαμε το μεσημέρι στο σπίτι των γονιών μου, Λουκάρεως 42. Στην περιοχή μέναμε χρόνια ολόκληρα, για να είμαστε κοντά στις φυλακές. Οι φυλακές γκρεμίστηκαν, έγιναν δικαστήρια και οι γονείς μου εξακολουθούσαν να μένουν εκεί. Καλεσμένος και ο Χαρίλαος εκείνο το μεσημέρι. Η κυρα-Μαρία, η Μαριώ όπως τη φωνάζει, είχε φτιάξει ντολμάδες, που τόσο του αρέσουν. Ένα γύρο στο τραπέζι μαζί με τα παιδιά μου ακούγαμε τους δυο παλιούς συντρόφους να διηγούνται ιστορίες από τις φυλακές, την εξορία, την προσφυγιά.
«Θυμάσαι, ρε Κώστα, που δώσαμε μια παράσταση στην Αίγινα και ντύθηκες παπάς; Επιτυχία που είχε εκείνος ο ρόλος! Χε, χε! Ε, άμα δεν κάναμε κι αυτά, πώς θα πέρναγαν τα χρόνια. Θα την παθαίναμε σαν τους ποινικούς που τρελαίνονταν στο χρόνο πάνω, από την κλεισούρα και την έλλειψη οραμάτων. Κάναμε μαθήματα, διαβάζαμε, σκαρώναμε θεατρικές παραστάσεις. Ζούσαμε!»
Οι φυλακισμένοι κομμουνιστές είχαν τους δικούς τους κανόνες. Το πενήντα τοις εκατό των χρημάτων που λάβαιναν, όσοι λάβαιναν, το έδιναν στο κοινό ταμείο για τις ανάγκες όλων. Τα τρόφιμα χωρίζονταν, επίσης, στα τρία ή στα τέσσερα, ανάλογα με τα άτομα που αποτελούσε η κάθε παρέα.
«Με τον τρόπο αυτό βελτιώναμε το συσσίτιό μας. Βοηθούσαμε τους συγκρατούμενους μας, που δεν είχαν οικογένειες ή που ήταν φτωχοί. Π.χ., αν κάποιος χρειαζόταν γυαλιά. τα αγόραζε από το κοινό ταμείο. Υπήρχε αλληλεγγύη. Μέχρι και στους ποινικούς βαρυποινίτες που ήταν κοντά μας δίναμε από το συσσίτιό μας. Κι εκείνοι με τη σειρά τους μας βοηθούσαν. Να μας φέρουν κρυφά μια εφημερίδα, να μας πουν κανένα νέο απ’ έξω.
* * *
«Θυμάσαι, βρε Χαριλιό, το «ντου» που μας έκαναν και πήραν ό,τι χαρτικό είχαμε πάνω μας;»
«Εγώ θυμάμαι, εσύ τη λουλέικη φασαρία που έκανες, τη θυμάσαι; Που λέτε, σε κείνο το γιουρούσι -γιατί για γιουρούσι επρόκειτο- μας πήραν όλα τα βιβλία, όλες τις φωτογραφίες, σημειώματα, τα πάντα. Ο πατέρας σου έχασε σε κείνο το πλιάτσικο όλα τα τεύχη του Οικονομικού Ταχυδρόμου που φύλαγε. Έκανε καβγά που δε λέγεται, μα ποιος τον άκουγε! Το νόστιμο, όμως, ήταν άλλο. Ένας από τους συγκρατούμενους στο θάλαμό μας είχε πάνω από το ράντζο του τη φωτογραφία του Μαρξ. Πάει ο φύλακας να την ξεκρεμάσει.
«Μη, σε παρακαλώ», του λέει.
«Γιατί, ποιος είναι;»
«Ο μπάρμπας μου, ο παπάς».
«Έχεις, μωρέ, μπάρμπα παπά και είσαι φυλακή;»
«Μα, αυτός με έφερε εδώ μέσα».
«Και γλίτωσε η φωτογραφία του Μαρξ, γιατί ο φύλακας νόμισε πως ο μπάρμπας του ο παπάς ήταν αντίθετος από τον ανιψιό του και τον έστειλε φυλακή!»
Έκατσε μαζί μας ο Χαρίλαος εκείνη την Κυριακή μέχρι αργά το απόγευμα, με ιστορίες, πειράγματα και αστεία.
Ήταν από τις λίγες φορές που οι φίλοι ξανοίχτηκαν μπροστά σε τρίτους…

~~~~~~~

Πηγή: http://www.katiousa.gr/
Παλιότερο δημοσίευμα του "Ριζοσπάστη" εδώ:
https://www.rizospastis.gr/story.do?id=3712794

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ (1909-1970) «ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΠΑΕΙΚΙΕΛΑ»

 Dionisis Vitsos 
ΖΑΚΥΝΘΟΣ


ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ (1909-1970) *
«ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΠΑΕΙΚΙΕΛΑ»
.
[...] όλα ετοιμάζουνται για Χριστούγεννα. Σφάζουνε κούρκους, στολίζουνε ελάτια με μπαμπάκι και λιλιά χρωματιστά, οι νοικοκυρές ψένουνε φοινίκια και κουραμπιέδες και γυαλίζουνε το παρκέ τους με κερί και με νέφτι.

Χαίρεται η φύσις όλη, κατεβάζει η Πάρνηθα έν’ αεράκι ξουραφάτο, αντιπαθητικό, καθόλου δεν πάει με την λιακάδα, λυσσάξανε και τα παιδιά με τα τρίγωνα και τα τουμπερλέκια, «να τα πούμε;» «τρομάρα να σας έρθει το σπάσατε πια το κουδούνι». Σαματάς, κακό, φασαρίες, όλοι να γελάνε, καμιά φορά περνάει και καμιά κηδεία και κάνει παραφωνία στο σκηνικό, πήγε ο βλάκας να πεθάνει Χριστουγεννιάτικα και να χαλάσει το κέφι του κόσμου, όμως όλα τ’ άλλα είν’ όμορφα, ακόμα κι οι ζητιάνοι κάνουνε καλήν είσπραξη, μέρα που ’ναι καθένας θυμάται τα πεθαμένα του και δίνει τις δεκάρες του προς ανακούφισιν της πασχούσης ανθρωπότητος.
Καθόλου δεν τα εχτιμάει τα Χριστούγεννα ο Παεικιέλας. Όλα είναι κλειστά, βρίσκεις κουτούκι να βρέξεις το λαρύγγι σου, οι ψαράδες χάνουνται και πάνε στα γιατάκια τους να κουρνιάσουνε με τα πιτσιρίκια τους, το σούρουπο πέφτουνε οι σπηλιάδες να καμουτσικιάνουνε το πέλαγος που γίνεται σκούρο, και μονάχα οι γλάροι αλητεύουνε και ψάχνουνε να ξεμοναχιάσουνε κάνα ψάρι. Έτσι έγινε και πέρσυ και πρόπερσυ κι όλα τα χρόνια, απελπισία υπόθεση, να πέφτει ο ήλιος μέσα στα φλοκάτα τα σύννεφα και σένα να σφίγγεται η καρδιά σου μέχρι που να σε πιάνει το κλάμα.
[...] Ο Παεικιέλας δεν έχει τάληρο, δεν έχει κι άλλη ελπίδα να κονομήσει και καταλαβαίνει πώς ότι του χρειάζεται οπωσδήποτε το παραδάκι, πώς θα την βγάλει στεγνά αύριο και πού θα την βολέψει κούτσουρο μονάχος δίχως να πιει πέντε καραφάκια και να κάνει κεφάλι για να πάει για ύπνο. Σήμερα μήτε μοτόρι χαλάει, μήτε ψάρι κουβαλάνε, μήτε δουλειά του ποδαριού, απελπισία και μαυρίλα, λες και για τον Παεικιέλα πήγε να κάνει τέτοιαν ζημιά ο Χριστός και να γεννηθεί για τις αμαρτίες του.
Τα σκεφτότανε λοιπόν τούτα όλα ο Παεικιέλας και πήγαινε να του στρίψει. Όμως έξυπνο αγόρι, της πιάτσα, την έκανε την κομπίνα του. Μπήκε στου Ταβούση το μαγαζί, «Παντοπωλείον και όλα τα είδη της ψαρικής».
—Μπονζούρ κύριε Ταβούση χρόνια πολλά και για βερεσέ δεν έρχουμε.
Κοίταξε πάνω από τα γυαλιά του ο μοσσιέ Ταβούσης, καθόλου δεν τον εκτιμούσε τον Παεικιέλα κι είχε και το νου του μην του σουφρώσει τίποτες πράμα.
—Θέλω δανεικό ένα τρίγωνο μοσσιέ Ταβούση.
—Τι τρίγωνο;
—Από κείνο που λένε τα κάλαντα.
Ο μοσσιέ Ταβούσης μπορεί να ’χε και τίποτις τρίγωνα, απ’ όλα τα καλά είχε το κατάστημα, μόνο κέφια δεν είχε.
—Άσε μας πρωί πρωί Χριστιανέ μου.
Ο Παεικιέλας ρούφηξε τη μύτη του.
—Να σου πω μια κουβέντα μοσσιέ Ταβούση. Όχι δηλαδής από κακό, αλλά να! Καμιά φορά έρχεσαι ν’ ανοίξεις και βρίσκεις το πρωί τα τζάμια σου σπασμένα. Και λοιπόν, έτσι και μου δώσεις εμένα δανεικό ένα τρίγωνο, θα στο προσέχω το κατάστημα και κανένας δε θα σου τσακίσει το τζάμι. Ενώ έτσι και δε μου δώσεις μπορεί αύριο να μη βρεις τζάμι για τζάμι γερό κι άντε να ψάχνεις τους αλανιάρηδες που τα σπάσανε. Με κατάλαβες;
[...]
—Άντε να δεις, ρε άτιμο, έχουμε κάνα τρίγωνο κάτου στας αποθήκας;
Τον κέρασε και τον Παεικιέλα μια μαστίχα, διά τα «έτη σας πολλά και του χρόνου νοικοκυρεμένος και κατά πως πεθυμείτε». Έφερε κι ο μικρός ένα τρίγωνο σκουριασμένο, καλό ήτανε, καμπανάτο, μ’ ένα καρφί μεγάλο έκανες τη δουλειά σου, του ’δωσε και τέσσερα τσιγάρα της κούτας για το δρόμο.
Πήρε το δρόμο τον ανήφορο ο Παεικιέλας, κούρντισε την αγριοφωνάρα του και βάρεσε τις πόρτες.
—Να τα πούμε;
Τον γαυγίζανε τα σκυλιά, τον αγριέψανε οι νοικοκυρές, του κλείσανε τις πόρτες, όμως ήτανε και σπίτια που του δώσανε φράγκο. Φράγκο στο φράγκο, σπίτι και μαγαζί, μέχρι το βράδυ μάζεψε παρακαλώ εκατόν σαράντα ο Παεικιέλας. Εκατόν σαράντα ωραίες, κουδουνιστές και καινούριες. Μεροκάματο βασιλικό, μήτε πρόεδρος σε δικαστήριο δεν το παίρνει και ζήτημα είναι να το βγάζει κι εφοπλιστής με βενζινάκι δικό του.
Ο Παεικιέλας τζέντλεμαν και ιππότης πέρασε το πρώτο από του μοσσιέ Ταβούση να παραδώσει το τρίγωνο και το καρφί. Είπε «φχαριστώ και του χρόνου», πλέρωσε ένα πακετάκι ανήλικο που χρώσταγε από το καλοκαίρι και πήρε να κατηφορίσει κατά τα ουζάδικα που μυρίζανε λιαστό χταποδάκι.
Κάτου τα μαγαζιά ανάβουνε τα πρώτα φώτα, πάνου ψηλά παγώνανε τα φώτα των δειλών αστεριών. Ο Παεικιέλας συλλογιζότανε τι θα κάνει το θησαυρό του. Ούζο κατά πρώτον να αγαλλιάσει ο σταφυλίτης του. Ύστερον μάσες τρελές, μέχρι ψητό με σαλάτα. Ύστερον τσιγάρο και μάλιστα θα το ’φτανε και μέχρι γλυκό. Μέχρι γλυκό. Να καταλάβει επιτέλους κι αυτός Χριστούγεννα και να το γλεντήσει μέχρι αηδία. Κι άσε και την άλλη μέρα που μπορεί να πήγαινε και στο φουτμπόλ.
Μήτε γατί ήτανε, μήτε άλλο ζωντανό κείνο που πετάχτηκε μπρος στα πόδια του. Ο Παεικιέλας κοίταξε καλά και κατάλαβε. Μάλιστα! Παιδί ήτανε! Ένα τόσο δα κατσούλικο αγοράκι, βρωμιάρικο κι ελεεινό και κακοπιασμένο. Πήγε να το πατήσει, όμως το μικρό γαντζώθηκε στα ποδάρια του κι άρχισε την κλάψα.
—Κάνε μια βοήθεια αφεντικό.
Του ’ρθε να σκάσει στα γέλια του Παεικιέλα. Ακούς αφεντικό! Του ’ρθε να γελάσει μα κοίταξε το αγοράκι και του κόπηκε το γέλιο στο στόμα.
—Τι θες ρε μπαγάσα;
—Μια βοήθεια.
Σάμπως τον πήρε μια πικράδα στο στόμα τον Παεικιέλα. Άκου βοήθεια ένα πράμα τόσο δα μέσα στο σούρουπο; Είπε να του δώσει μια ξανάστροφη να το διώξει, ύστερα είδε στη γωνιά έναν που πούλαγε σάμαλι, φράγκο και κομμάτι και το πήρε από το χέρι.
—Πάμε να σε κεράσω ένα σάμαλι!
Έτρωγε το σάμαλι ο πιτσιρίκος και κοίταζε τον Παεικιέλα με κάτι μάτια τόσα γουρλωμένα, μεγάλα, άναψε τσιγάρο ο Παεικιέλας και μάθαινε πως έχει ο μικρός μια μάνα και τρία αδερφάκια μικρότερα που τα δέρνει η φτώχεια κι η πείνα. Του φάνηκε το λοιπόν παράξενο κι ας πείναγε σ’ όλη του τη ζωή ο Παεικιέλας, του φάνηκε παράξενο να βρίσκουνται άνθρωποι και να σκυλοπεινάνε και κείνος να ’χει στην τσέπη του δραχμάς εκατόν τριάντα πέντε και κάτι ψιλά. Ύστερα συλλογίστηκε το ούζο, τον ήλιο που θα βασίλευε, τους γλάρους που θα πετάγανε μέσα στην σκούρα μελαγχολία των οριζόντων κι είδε και πέρα στην αγορά να παίζουνε οι κλαπαδόρες και να κρέμουνται τα σφαγμένα κοτόπουλα. Ρούφηξε το λοιπόν τη μύτη του και πήρε τον μικρόν απ’ το χέρι.
—Για ’λα μαζί μου.
Μια ώρα γυρίζανε ο Παεικιέλας και ο μικρός. Κι ύστερα βρεθήκανε με φορτωμένα τα χέρια, και κρέας και πατάτες και βούτυρο και λάδι και λαχανικά και απ’ όλα μέχρι δηλαδή πορτοκάλια είχανε. Τέσσερις δραχμές για τσιγάρα του μείνανε του Παεικιέλα σκέφτηκε όμως τα μικρά τ’ αδερφάκια και τις έδωσε κι αυτές να πάρει τρία μπαλόνια χρωματιστά, διότι το παιδάκι όσο να ’ναι το θέλει και το μπαλόνι του…
Χριστούγεννα, λιακάδα, άνθρωποι με τα καλά τους που βγήκανε περίπατο. Κι ο Παεικιέλας να κάθεται έξω απ’ το φτωχόσπιτο και να παίζει με τα παιδάκια και τα μπαλόνια του, χορτάτος κι ευχαριστημένος. Βέβαια δεν έφαγε πολύ, να φαν τα παιδιά και του ’λειπε το τσιγάρο. Όμως ένοιωθε ευχαριστημένος που γεννήθηκε ο Χριστός κι ας μην καταλάβαινε καλά-καλά για πιο λόγο γεννήθηκε και για πρώτη του φορά ο Παεικιέλας δεν μελαγχόλησε από το δειλινό πέταγμα των γλάρων που είναι το κάτου-κάτου πουλιά και δεν καταλαβαίνουνε από Χριστούγεννα κι από τίποτες, μόνο κοιτάνε να γεμίσουνε τη γούλα τους…»

___________
ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ (1909-1970) «ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΠΑΕΙΚΙΕΛΑ»
"ΣΑΤΥΡΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 1962, Ετήσια Λογοτεχνική και Καλλιτεχνική Έκδοσις"

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

"Η Ελλάδα θα αποκλειστεί απ’ το χιόνι" τις μέρες των εορτών...

Πρόβλεψη της NASA για την Ελλάδα:  – Δείτε πότε!…

Σύμφωνα με το έγκυρο Αμερικάνικο site πρόβλεψης καιρού, accuweather.com, η Ελλάδα θα σκεπαστεί από χιόνι για διάστημα 3-4 ημερών, μετά τα Χριστούγεννα και συγκεκριμένα στις 28,29,30,31 Δεκεμβρίου και στις 1,2 Ιανουαρίου.

Σύμφωνα με τους Αμερικανούς, το πολικό ψύχος έρχεται πάνω από την Ελλάδα, σε συνδυασμό με συνεχόμενο βαρομετρικά χαμηλά από τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, με αποτέλεσμα να έχουμε και πολλές βροχές και πλημμύρες.
Σύμφωνα πάντα με τον ιστότοπο, πυκνές χιονοπτώσεις θα σημειωθούν και σε παραθαλάσσια και πεδινά τμήματα της βόρειας Ελλάδας.
Ισχύει ή όχι; Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα πάντως συνήθως πέφτει μέσα στις προβλέψεις της…

___________

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Μύηση μικρών και μεγάλων στην ομορφιά των πολύτιμων λίθων

εκδηλώσεις, πανεπιστήμιο, παιδιά


Από την αφίσα
Νέες ξεναγήσεις, εκπαιδευτικές δράσεις, δραστηριότητες και ομιλίες θα λάβουν χώρα στο Μουσείο Ορυκτολογίας στις 3 και 10 Δεκεμβρίου στα πλαίσια της εκδήλωσης «πρωινά Κυριακής στο Μουσείο» με ελεύθερη είσοδο.
Στόχος των διοργανωτών είναι μικροί και μεγάλοι να γνωρίσουν «από κοντά τον υπέροχο κόσμο των ορυκτών και των πετρωμάτων» και να μαγευτούν «από την ομορφιά των πολύτιμων λίθων και το φθορισμό των ορυκτών, την ιδιαιτερότητα των μετεωριτών και τα μυστικά των ηφαιστείων. 
Με νέα διαδραστικά παιχνίδια, οι μικροί φίλοι επισκέπτες θα συμμετάσχουν σε ένα πανηγύρι ανακαλύψεων και περιπέτειας. Θα φτιάξουν το δικό τους στέμμα ορυκτών, θα δοκιμαστούν σε γνώσεις αλλά και ταχύτητα, θα ανακαλύψουν την άγρια ομορφιά των ηφαιστείων και θα νιώσουν τον πυρετό του χρυσού όπως οι πρώτοι χρυσοθήρες, ψάχνοντας στην άμμο να βρουν τους κρυστάλλους που θα πάρουν μαζί τους. 
Ελάτε να ταξιδέψουμε στο μικρόκοσμο των ορυκτών και πετρωμάτων στη νέα Γεωλογική Γωνιά του Μουσείου, αλλά και να αλληλεπιδράσουμε με τις «ζωντανές» προθήκες, σε ένα παιχνίδι για μικρούς και μεγάλους. 
Αναλυτικά το πρόγραμμα (ενδέχεται να υπάρξουν αλλαγές στις δράσεις – ομιλίες) έχει ως εξής:
Ομιλίες:
«Η δημιουργία και η εξέλιξη της Γης», Καθηγητής Ανδρέας Μαγκανάς, Διευθυντής Μουσείου Ορυκτολογίας & Πετρολογίας, Διευθυντής Τομέα Ορυκτολογίας & Πετρολογίας Τμήματος Γεωλογίας & Γεωπεριβάλλοντος, Ε.Κ.Π.Α.
«Πολύτιμοι λίθοι - Η ιστορία του κοσμήματος», Καθηγητής Αθανάσιος Κατερινόπουλος.
Ξενάγηση
1η αίθουσα: Ορυκτά και περιβάλλον, ορυκτά στο σώμα μας, θεωρία των πλακών και δείγματα από τη μεσο-ωκεάνια ράχη του Ατλαντικού Ωκεανού (video), παγετώνες και παγκόσμια αποθέματα του νερού, μετεωρίτες, φωταύγεια των ορυκτών.
2η αίθουσα: Μεταλλεία του Λαυρίου και η σημασία τους για την παγκόσμια ιστορία, αισθητικά ορυκτά, συλλογή πολύτιμων λίθων (aqua marina) από τη Σιβηρία και η ιστορία της.
3η αίθουσα: Η ιστορία του ηφαιστείου της Σαντορίνης, ραδιενέργεια και ραδιενεργά ορυκτά, ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας, βιομηχανικά ορυκτά και οι χρήσεις τους, πολύτιμοι λίθοι, ιστορικά διαμάντια και οι απομιμήσεις τους.
Διαδραστικά Παιχνίδια
«Κυνήγι Κρυστάλλων»: Οι μικροί μας εξερευνητές ψάχνουν να βρουν κρυστάλλους ορυκτών με κόσκινα, μέσα σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο με άμμο, όπως ακριβώς έκαναν οι πρώτοι χρυσοθήρες στις όχθες των ποταμών. (Ηλικία 4-12). Υπεύθ: Το προσωπικό του Μουσείου και εθελοντές φοιτητές.
«Στέμμα ορυκτών»: Οι μικροί μας φίλοι ετοιμάζουν το χριστουγεννιάτικο στέμμα τους με χρωματιστούς χάρτινους πολύτιμους λίθους. (Ηλικία 4-7). Υπεύθ: Το προσωπικό του Μουσείου και εθελοντές φοιτητές.
«Γεω-εικαστικά»: Μια ευχάριστη και δημιουργική απασχόληση με ζωγραφική, χρώματα, σχέδιο και παρατήρηση. (Ηλικία 4-8) Υπεύθ: Το προσωπικό του Μουσείου και εθελοντές φοιτητές. 
«Γεωλογική Γωνιά»: Μία ευκαιρία να γνωρίσει κανείς από κοντά τα πραγματικά εργαλεία που χρησιμοποιεί ένας γεωλόγος, προκειμένου να καταφέρει να μπει στον εσωτερικό κόσμο των ορυκτών!
«Μαγειρεύοντας σ’ένα Ηφαίστειο»: Τα παιδιά μαθαίνουν πολλά για τα «τεράστια θηρία» και παρακολουθούν πώς «μαγειρεύεται» ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται. Ακολουθεί χειροτεχνία, όπου οι μικροί μας φίλοι χρωματίζουν και δημιουργούν ένα χάρτινο τρισδιάστατο μοντέλο ηφαιστείου. (Ηλικία 4-12). 
«Mix-Match-Run»: (Οικογενειακή εκπαιδευτική δραστηριότητα) Τα παιδιά και οι γονείς επιδίδονται σε αγώνα γνώσεων για τα βιομηχανικά ορυκτά και τις χρήσεις τους, αλλά και… ταχύτητας μέσα από ένα διασκεδαστικό παιχνίδι που συνδυάζει την οξυδέρκεια με την εκρηκτικότητα! [Ηλικία 7-12, μέγιστος αριθμός παιδιών: 15, μέγιστος αριθμός γονέων: 15 (1 γονέας ανά παιδί).
«Από τη Γη στο Σώμα»: (Οικογενειακή εκπαιδευτική δραστηριότητα) Μικροί και μεγάλοι θα ξαφνιαστούν από το πόσο χρήσιμα είναι τα ορυκτά στην ομαλή λειτουργία του… οργανισμού μας! Και εδώ, χρειάζεται ο συνδυασμός μνήμης και ταχύτητας, αφού και αυτή η δράση απαιτεί μυαλό και… σώμα! [Ηλικία 7-12, μέγιστος αριθμός παιδιών: 15, μέγιστος αριθμός γονέων: 15 (1 γονέας ανά παιδί).
Πληροφορίες: Μουσείο Ορυκτολογίας & Πετρολογίας Ισόγειο Τμήματος Γεωλογίας & Γεωπεριβάλλοντος, Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. Είσοδος από κεντρική πύλη, επί της οδού Ούλωφ Πάλμε. 
Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στις δράσεις, καθημερινά 10:00 – 14:00, στα τηλέφωνα: 210-7274112 και 7274180 e-mail :mineralmuseum@geol.uoa.gr. Περισσότερα ΕΔΩ
*Δήλωση μόνο στις εκπαιδευτικές δράσεις «Μαγειρεύοντας σ’ένα ηφαίστειο», «Μix-Match-Run» και «Από τη Γη στο Σώμα». 

______

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Η «ΕΚΘΕΣΗ ΠΟΡΤΕΡ» ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΥΠΟΥΡΓΟ

Η «ΕΚΘΕΣΗ ΠΟΡΤΕΡ» ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΥΠΟΥΡΓΟ
.
«1947. Οι Βρετανοί παραδίδουν το εν Ελλάδι «χαρτοφυλάκιο» κυριαρχίας στην Αμερική. Ειδικοί εκπρόσωποι της αμερικανικής κυβέρνησης με βαθμό πρέσβη καταφθάνουν. Ενας από αυτούς, ο Πολ Πόρτερ, διορίζεται για να επιβλέπει τη διάθεση των χορηγηθέντων χρημάτων για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας. [...]
Ο Πόρτερ συζητώντας για κάποιο οικονομικό θέμα [φορολογικές ελαφρύνσεις για τους φτωχότερους που ήθελε ο αμερικανός και δεν ήθελε ο υπουργός γιατί θα συναντούσε την αντίδραση των πλουσίων] με τον Στέφανο Στεφανόπουλο, τότε υπουργό Συντονισμού,
«οργίστηκε τόσο ώστε σήκωσε το χέρι του και του κατάφερε ένα ηχηρό ράπισμα στο πρόσωπο, τόσο που ο υπουργός ξέσπασε σε κλάματα».
Η συνέχεια του επεισοδίου έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον: ο υπουργός αποχώρησε από το γραφείο και λίγες ημέρες αργότερα «δώρισε στην κυρία Πόρτερ ένα διαμαντένιο περιδέραιο, για να κατευνάσει τον Πόρτερ, ο οποίος προφανώς ακολουθούσε τη θεωρία του Θεόδωρου Ρούζβελτ "μίλα μαλακά, αλλά κουβάλα μαζί σου ένα μεγάλο ραβδί"»
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΠΙΣΤΙΚΑ, «ΤΟ ΒΗΜΑ», 26.4.1998
.
[Με το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Βρετανία παρέδιδε τα “κλειδιά” του κόσμου στις ΗΠΑ. Στις αρχές του 1947, ο εμφύλιος κορυφώνεται στην κατεστραμμένη από το πόλεμο Ελλάδα. Ο Αμερικανός πρόεδρος Τρούμαν στέλνει στην Ελλάδα έναν απεσταλμένο του,τον Πωλ Πόρτερ. Είναι επικεφαλής της “Αποστολής Οικονομικής Έρευνας”. Ο Πόρτερ έπρεπε να συντάξει μία έκθεση για την κατάσταση στην Ελλάδα, ώστε να ακολουθήσει η παροχή βοήθειας από τις ΗΠΑ. Το σχέδιο προέβλεπε τη βοήθεια των κυβερνήσεων Ελλάδας, Τουρκίας και Ιράν να αντιμετωπίσουν τον “επαπειλούμενο κομμουνιστικό κίνδυνο”. Ο Τρούμαν είπε πως "εάν η Ελλάδα και η Τουρκία δεν λάμβαναν τη βοήθεια, τότε ήταν αναπόφευκτο να πέσουν στον κομμουνισμό."
Ο Πωλ Πόρτερ χρειάστηκε δυο μήνες για να συντάξει την έκθεσή του. Στις 28 Μαρτίου 1947 την κατέθεσε στη Βουλή των ΗΠΑ. Είναι η γνωστή ως «Έκθεση Πόρτερ», που παρουσιάζει ανάγλυφη την κατάσταση στην τότε Ελλάδα.]
.
«Οι κερδίζοντες, βιομήχανοι, έμποροι, κερδοσκόποι και μαυραγορίτες διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνηση το αντιμετώπισε αποτελεσματικά. Στο μεταξύ οι λαϊκές μάζες περνούν μια άθλια ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικά λίγοι τον αριθμό και ο συνολικός πλούτος τους περιερχόμενος εις το σύνoλο του πληθυσμού, ελάχιστη βελτίωση των γενικών συνθηκών θα επέτρεπε.
Αλλά ο πολυτελής τρόπος της ζωής τους εν μέσω της πτωχείας συντείνει στο να εξοργίζει τις μάζες και να υπογραμμίζει τη δυστυχία των φτωχών.[...]
Ουδέν μέτρον ελήφθη από της απελευθερώσεως για να δοθεί χρήσιμη εργασία εις τους δυνάμενους να εργαστούν από το ευρύ στρώμα του πληθυσμού.
Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο το φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στο έλεγχο του συναλλάγματος γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις Τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν την αναστήλωση της Εθνικής οικονομίας.[...]
Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας - οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου - θα ενεργοποιηθεί.
Οί περισσότεροι άπ’ αυτούς είναι άνθρωποι πολύ ευχαριστημένοι, πού μιλάνε πολύ καλά τ’ αγγλικά. Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται νά εξυπηρετήσουν τήν αμερικανική αποστολή γιά τά δικά τους συμφέροντα. Θυμάμαι ακόμα ένα άπό τά πιό επίσημα γεύματα ενός άπό τους σημαντικότερους τραπεζίτες, πού μέ είχε καλέσει στή βίλλα του τών Αθηνών. Είχε τρεις σερβιτόρους μέ λιβρέα, μιά ποικιλία άπ’ τά πιό φίνα κρασιά καί φαγητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τή διάρκεια του γεύματος, ένας άπό τους αντιπροσώπους της κλίκας πού ανάφερα, άρχισε νά εξυμνεί τίς ομορφιές της ζωής κοντά στή θάλασσα, καθώς καί τίς χαρές τών αριστοκρατικών σπορ. Η αντίθεση ανάμεσα στό γεύμα αυτό καί στά παιδιά πού πεθαίνουν άπό τήν πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή,,,»
PAUL A. PORTER, ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ, Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Colliers' Weekly, με τίτλο «ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ», (20. 9.1947)
.
«Λόγια καθαρά και σταράτα, και πάρα πολύ αμερικάνικα, απολύτως ταιριαχτά και με το γράμμα και το πνεύμα της αμερικάνικης Δημοκρατίας, που ήρθε να σώσει, ποιους; Τους αιώνιους κομπραδόρους και τους παρακεντέδες που εκπροσωπεί ο Μάξιμος, ο Στεφανόπουλος και σήμερα οι πολιτικοί και οικονομικοί τους απόγονοι.
Λες και ο Πόρτερ έγραψε χτες τα παραπάνω κείμενα, λες και τον ακούω να σχολιάζει τους σημερινούς Έλληνες και τις σημερινές κυβερνήσεις τους. Τι άλλαξε, λοιπόν, με την αμερικάνικη βοήθεια που εισηγείται το δόγμα Τρούμαν;
Βοήθεια οι Αμερικανοί έδωσαν και στους Γερμανούς και σ' όλη την Ευρώπη. Γιατί αυτοί πρόκοψαν με την αμερικανική βοήθεια και μεις όχι;
Ο Πόρτερ ξέρει πως η αμερικάνικη βοήθεια πέφτει στη μαύρη τρύπα της ελληνικής τσέπης και γι'αυτό ακριβώς δέρνει τον Στεφανόπουλο.
Λυπάμαι που δεν ήμουν και γω εκεί για να δώσω μερικές στον Στεφανόπουλο και στην κάθε στεφανοπουλίζουσα πουλάδα. Κι ύστερα μου μιλάτε για εθνική αξιοπρέπεια. Σα δεν ντρεπόμαστε!»
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ, «ΙΣΤΟΡΙΑ (ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ, 2001
.
«Την αποστολή Πόρτερ την αποτελούν ο Πολ Πόρτερ που είναι επικεφαλής και φέρνει το βαθμό του πρεσβευτή αι τα μέλη της: Λεσλ Ρουλ υπάλληλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Φράνσις Λίνκολν ειδικός για θέματα οικονομικής ανασυγκρότησης, Στέφενς Άιλς εισαγγελέας της Ουάσιγκτον, Τζον Φιλς μηχανικός, Πριντς Χάντσον για τα αγροτικά προβλήματα και οι : Ουίλιαμ Ρόστρι, Ντίλον Κλίντον κ.ά.
Σ’ αυτούς τους υπαλλήλους ενός ξένου κράτους υποτάσσονται τα πάντα. Τα υπουργεία ανοίγουν τα χαρτιά τους. Τα υπουργεία ανοίγουν τα χαρτιά τους. οι στρατιωτικοί και οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας σπεύδουν να κάνουν λεπτομερειακές αναφορές, θαρρείς και ήσαν δεκανείς του αμερικανικού στρατού.»
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΡΟΔΑΚΗΣ, «ΤΟ ΞΕΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ- ΠΛΑΙΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ»
.
[ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ(1898-1982): Πολιτικός, πολλές φορές υπουργός. Πρωθυπουργός σε μία εκ των κυβερνήσεων της Αποστασίας του 1965.
Από τον Πύργο της Ηλείας.
Γόνος μεγάλης πολιτικής οικογένειας, η οποία είχε εκπροσώπους στο ελληνικό κοινοβούλιο από την ίδρυση του ελληνικού κράτους έως την δεκαετία του 1990.]
'
[ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:
- ΠΟΛ ΠΟΡΤΕΡ
- Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝΣΗΣ UNRRA
- ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ]